Miedź

Miedź jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym potrzebnym do oddychania – żelazo i miedź są potrzebne do syntezy hemoglobiny w czerwonych ciałkach krwi. Miedź pełni także ważną rolę przy wytwarzaniu kolagenu, który jest odpowiedzialny za zdrowie naszych kości, chrząstek i skóry. Miedź należy do przeciwutleniaczy, które chronią organizm przed zniszczeniami dokonywanymi przez wolne rodniki. Korzystne działanie między dla rozwoju żywych organizmów znane jest już od dawna, aczkolwiek najpierw zauważono je w stosunku do roślin. Na początku XIX wieku farmerzy w Brandenburgii odkryli, że dodatek soli miedzi do gleby znacząco podnosi plony upraw.

Działanie Miedzi:

  • pełni, obok żelaza, ważną rolę w syntezie i prawidłowym funkcjonowaniu hemoglobiny czerwonych ciałek krwi, białka transportującego tlen
  • bierze również udział w syntezie kolagenu
  • jest potrzebna do wytwarzania hormonów nadnercza
  • jest potrzebna do wytwarzania energii
  • jest niezbędna do przyswajania witaminy C
  • sprawia, że tyrozyna staje się przyswajalna, dzięki czemu skóra i włosy nabierają koloru
  • zapobiega chorobom serca i naczyń przez regulację gospodarki cholesterolowej
  • odgrywa ważną rolę w obronie przed toksycznością wolnych rodników

Zalecane normy dietetyczne na Miedź dla różnych grup ludności*

Grupy ludności Zalecane normy
dietetyczne [µg/dzień
]
Bezpieczna maksymalna dawka
nie powodująca ryzyka
efektów ubocznych
[µg/ dzień]
Dzieci 1-3 lat 340 1000
Dzieci 4-8 lat 440 3000
Chłopcy 9-13 lat 700 5000
Młodzież męska 14-18 lat 890 8000
Mężczyźni 19-30 lat 900 10000
Mężczyźni 31-50 lat 900 10000
Mężczyźni 50-70 lat 900 10000
Mężczyźni powyżej 70 lat 900 10000
Dziewczęta 9-13 lat 700 5000
Młodzież żeńska 14-18 lat 890 8000
Kobiety 19-30 lat 900 10000
Kobiety 31-50 lat 900 10000
Kobiety 50-70 lat 900 10000
Kobiety powyżej 70 lat 900 10000
Kobiety ciężarne do 18 lat 1000 8000
Kobiety ciężarne 19-30 lat 1000 10000
Kobiety ciężarne 31-50 lat 1000 10000
Kobiety karmiące do 18 lat 1300 8000
Kobiety karmiące 19-30 lat 1300 10000
Kobiety karmiące 31-50 lat 1300 10000

*(według Dietary Reference Intakes ustalone przez National Academy of Sciences, Food and Nutrition Board, USA)

Kiedy potrzebujesz więcej
Na ostre niedobory miedzi narażeni są przede wszystkim ludzie odżywiani pozajelitowo (przez kroplówkę). Absorpcję miedzi hamuje w znacznym stopniu dieta bogata w fruktozę i inne cukry zawierające fruktozę. Również wysoka zawartość witaminy C, cynku i fitynianów obniża przyswajalność miedzi.

Jeśli za mało, to…
Niedobór miedzi związany jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób serca. Badania wykazują, że deficyt miedzi ma wpływ na zwiększenie poziomu cholesterolu, zwłaszcza jego miażdżycogennej frakcji LDL – cholesterolu. Ponadto obniżony poziom miedzi powoduje zmniejszenie stężenie ważnych neurotransmiterów układu nerwowego, powodując zakłócenia w jego funkcjonowaniu. Niski poziom miedzi może powodować wystąpienie anemii – podobnej do anemii spowodowanej żelazem. Zwiększa również podatność kości na złamania. Niedobór miedzi może dodatkowo powodować wypadanie włosów, drażliwość, obniżoną odporność, depresję i nerwobóle. Umiarkowane niedobory występują dość często, jest to związane przede wszystkim ze stosunkowo małym rozpowszechnieniem miedzi w żywności. Trudno jest sprostować wymogom dziennego zapotrzebowania, gdy nie je się pokarmów dość szczególnych, takich jak małże, homary i ostrygi.

A kiedy nadmiar, to…
Miedź w nadmiarze jest pierwiastkiem toksycznym. Istnieje rzadka choroba dziedziczna związana z zaburzeniami gospodarki miedzią – choroba Wilsona. Najczęstszymi skutkami nadmiaru miedzi mogą być zburzenia psychiki, uszkodzenia nerek i wątroby, chroniczne zatrucia u dzieci a także nadciśnienie tętnicze. Wskazana jest analiza hormonów zwłaszcza u kobiet, ponieważ może wystąpić nadmiar estrogenów u kobiet.

Duże ilości Miedzi zawierają:

  • wątroba i nerki zwierzęce
  • owoce morza: krewetki, małże, ostrygi i homary
  • orzechy
  • warzywa: strączkowe, czerwone buraki, cebula, szpinak, por, pomidory, kalarepa
  • żeń-szeń i aloes
  • owoce: awokado, banany, maliny, jabłka i pomarańcze
  • rośliny: babka, głóg, krwawnik, kozieradka, siemię lniane, lubczyk, łopian, mniszek,

Czy wiesz, że…
Noszenie na przegubach rąk biżuterii (np. bransoletek) wykonanych z miedzi jest wciąż popularnym remedium na schorzenia reumatyczne i degeneracyjne stawów.

Suplementy zawierające miedź:
1. Vital 0 – 500 µg
2. Vital A – 5000 µg
3. Vital B – 500 µg
4. Vital AB – 500 µg
5. Full Spectrum – 1500 µg
6. Lion Kids D – 70 µg
7. Power Mins – 500 µg
8. Menopausal Formula – 200 µg
9. New Life – 1000 µg

Jukka

Jukka – (Yucca L.), juka albo krępla, chociaż rzadko stosuje się tą nazwę. Jest rośliną agawowatą i na szeroką skalę uprawianą w Stanach Zjednoczonych. Indianie Ameryki Północnej nazywają jukkę „drzewem życia”, gdyż zawiera ona wiele cennych właściwości leczniczych. Wyciągi z jukki zawierają przede wszystkim saponiny, chlorofil, liczne enzymy, antyoksydanty likwidujące wolne rodniki oraz wiele innych substancji czynnych.

 

Właściwości jukki:

  • znalazła zastosowanie w leczeniu takich dolegliwości jak: zapalenie okrężnicy, zespół nieszczelnego jelita, miastenia, zapalenie ścięgna, zapalenie kości i stawów
  • polepsza trawienie
  • wzmacnia układ odpornościowy

Uważa się także, że jukka jest naturalnym lekarstwem zwalczającym złą przemianę materii. Kuracja jukką, która trwa kilka tygodni, pomoże obniżyć poziom cholesterolu we krwi, oczyści organizm z toksyn nagromadzonych w całym organizmie. Kuracja tą rośliną odmładza organizm, poprawia równowagę psychofizyczną, zwiększa odporność organizmu oraz łagodzi skutki stresów.

Koci pazur

Koci pazur – (vilcacora, uncaria), to pnącze, rozpowszechnione w Azji, Afryce oraz w Ameryce Południowej, lokalne plemiona stosują je od 2000 lat. Jest nazywana kocim pazurem z uwagi na charakterystyczne kolce, rośnie na wysokości 600 – 2000 metrów nad poziomem morza. Wiedza Indian z Peru zainspirowała współczesną farmację do badań nad jej ekstraktami z kory. Jej cenne składniki są nadal odkrywane przez naukowców. Tradycyjnie z kory przyrządzany jest wywar lub napar, w celach leczniczych używa się też korzeni, a często również liści.

Właściwości kociego pazura:

  • kora z tej rośliny zwiększa odporność organizmu, łagodzi stany poddenerwowania i astmę
  • wspomaga leczenie nowotworów
  • zmniejsza ryzyko ataku serca i zatoru mózgu
  • zmniejsza bóle stawów
  • działa antyoksydacyjnie, likwiduje wolne rodniki
  • ma właściwości przeciwzapalne poprzez związki polifenolowe
  • ma działanie antymutagenne

Aborygeni uważają Vilcacorę za panaceum na wszelkie choroby. Włączenie tej cennej rośliny do współczesnej praktyki lekarskiej stało się zasługą polskiego misjonarza D. Edmunda Szeligi i austriackiego naturalisty Klausa Kiplinga, który wyekstrahował z Uncarii kilka alkaloidów roślinnych, mających aktywność biologiczną.

Miłorząb japoński

Miłorząb japoński – miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), znany także jako miłorząb, mimo swojej nazwy to gatunek wywodzącym się z Chin. To jedyny przedstawiciel rodziny miłorzębowatych, noszący tytuł „żywej skamieliny”, poprzez występowanie niezmienionej formie od ponad 150 mln lat. Tradycyjna medycyna chińska wykorzystuje jego terapeutyczne właściwości od ponad 5 000 lat, do Europy, a w tym także do Polski, gatunek ten sprowadzono z Japonii (stąd nazwa) dopiero w XVIII wieku.

 

Właściwości Ginkgo biloba:

  • przerywają reakcje łańcuchowe zapoczątkowane przez wolne rodniki
  • jego związki chronią system nerwowy
  • chroni osłonki mielinowe i włókna nerwowe
  • reguluje wydzielanie niektórych hormonów
  • doskonały surowiec do pielęgnacji skóry wrażliwej
  • usprawnienie krążenia
  • wywiera pozytywny wpływ na procesy zapamiętywania, koncentracji uwagi oraz uczenia się

Ginkgo biloba jest nazywany często eliksirem młodości dlatego, że pozwala dłużej zachować sprawność fizyczna i umysłową a przede wszystkim przy obciążeniach organizmu. Jego czynne związki chronią system nerwowy i zatrzymują procesy starzenia się organizmu. Wyciągi z liści miłorzębu mają zastosowanie w objawach demencji starczej, zawrotach głowy czy nawet szumu w uszach, wykorzystuje się je również w terapii wczesnego stadium choroby Alzheimera.

Żeń-szeń

Żeń – szeń – W Chinach znany jest od 4 tysięcy, a w Europie znacznie krócej. W ciągu tak długiego czasu udało się na tyle zgłębić jego lecznicze właściwości i poznać efekty działania. kłącza są najcenniejszą częścią żeń-szenia. W korzeniu żeń-szenia znajdują się liczne, aktywne związki chemiczne oddziałujące korzystnie na nasz organizm. Żeń-szeń tonizuje układ nerwowy, zarówno środkowy, jak i obwodowy, co znajduje odbicie w poprawie nastroju i zmniejszeniu napięcia wewnętrznego. Tonizuje również napięcie naczyniowe, usprawniając w ten sposób krążenie.

Właściwości żeń- szenia:

  • poprawia odporność
  • usprawnienia przemianę materii
  • hamuje syntezę kwasu mlekowego
  • ogranicza uwalniania hormonów stresów
  • neutralizuje wolne rodniki, opóźnia procesy starzenia organizmu

W momentach wyczerpania lub zmęczenia warto pamiętać o żeń-szeniu i od niego zacząć domową kurację, która jakże często przynosi dobre efekty i dzięki której można uniknąć silniej działających środków farmakologicznych, zapisywanych przez lekarza na receptę.

Czym są witaminy i składniki mineralne

Nazwą witaminy obejmujemy wiele związków chemicznych o różnej budowie. Odgrywają one ogromną role dla zdrowia człowieka, są potrzebne  dla sprawnego przebiegu wielu przemian metabolicznych. W zasadzie związki te nie są syntetyzowane przez ustrój i muszą być dostarczone z pożywieniem. Brak lub względny deficyt witamin w pożywieniu jest przyczyną charakterystycznych stanów niedoborowych i chorób (awitaminoz). Witaminy zwykle dzielimy na dwie duże grupy rozpuszczalne w tłuszczach – A, D, E, K oraz rozpuszczalne w wodzie – C i grupa witamin B.

Są to metale oraz inne składniki nieorganiczne, które działają podobnie jak witaminy, wspierając procesy zachodzące w organizmie i dostarczając budulca dla zębów i kości. Zazwyczaj klasyfikujemy je na makroelementy i mikroelementy. Do makroelementów zaliczamy: wapń, fosfor, magnez, potas, sód, chlor i siarkę, do mikroelementów należą: żelazo, miedź, jod, cynk, mangan, molibden, selen, kobalt, fluor, chrom, cyna, wanad i krzem. Lista niezbędnych składników mineralnych wciąż jeszcze się rozszerza w miarę postępu badań naukowych. Nasz ustrój nie wytwarza potrzebnych nam składników odżywczych i musi je otrzymywać z pożywieniem lub w postaci suplementów.

Rośliny lecznicze mają nie tylko wartość odżywczą, ale także cały szereg właściwości terapeutycznych. Są stosowane do zwalczania infekcji i chorób oraz w celu zmniejszania szkód wyrządzonych przez wolne rodniki. Wpływają też korzystnie na funkcjonowanie różnych układów naszego organizmu, w tym układu odpornościowego, nerwowego, mózgu, krwiobiegu, układu oddechowego, płciowego, hormonów oraz układu moczowego i trawiennego.