Sód

Sód jest składnikiem niezbędnym w naszej codziennej diecie. Ponad 90% sodu spożywamy w postaci soli kuchennej (NaCl, chlorek sodu), w której sód stanowi 40%, a chlorek 60%. Największym problemem dla zdrowych ludzi nie jest niedobór sodu, a nadmiar. Zwiększona podaż sodu w diecie jest jedną z przyczyn nadciśnienia tętniczego. Już w 1904r. wykazano, że obniżeniem zawartości soli w pożywieniu można zredukować nadciśnienie. Sód jest minerałem wchodzącym w skład tkanki kostnej oraz płynu międzykomórkowego. Sód we współdziałaniu z potasem odpowiada za prawidłową gospodarkę płynów ustrojowych naszego organizmu, a także zapobiega powstawaniu kamieni nerkowych.

Działanie Sodu (wraz z potasem):

  • reguluje gospodarkę wodną
  • utrzymuje równowagę kwasowo-zasadową
  • reguluje ciśnienie krwi
  • przewodzi impulsy nerwowe
  • zapewnia prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego
  • zapobiega przegrzaniu i udarowi słonecznemu
  • poprawia nastrój
  • zapobiega udarowi serca
  • zwiększa perystaltykę jelit
  • chroni organizm przed nadmierną utratą płynów

Kiedy potrzebujesz więcej:
Dodatkowa suplementacja jest wskazana po zabiegach operacyjnych, w przypadku chorób przewlekłych, wyniszczających organizm a także u osób z wysoką gorączką podczas infekcji. Nadmierne pocenie się również może być przyczyną utraty sodu z organizmu.

Jeśli za mało, to…
Niedobory sodu obserwuje się raczej rzadko, jeśli jednak wystąpią towarzyszą im nudności, kurcze mięśni nóg, osłabienie, brak apetytu, zaburzenia w trawieniu węglowodanów i neuralgie.

A kiedy nadmiar, to…
Stan nadmiaru sodu jest spotykany bardzo często. Jest główną przyczyną powstawania ciśnienia tętniczego. Ilość sodu w diecie powinna być kontrolowana. Szczególnie kontrolować sód w swojej diecie powinni ludzie z niewydolnością krążenia, marskością wątroby, nadciśnieniem tętniczym i skłonnością do obrzęków.

Duże ilości Sodu zawierają:

  • sól kuchenna
  • solone śledzie
  • konserwy rybne
  • ryby wędzone
  • wędliny
  • płatki kukurydziane
  • pieczywo
  • ser i serki topione
  • ogórki kiszone
  • oliwki
  • majonez
  • koncentrat pomidorowy
  • słone paluszki, krakersy i chipsy

Powinniśmy stosować sól nieoczyszczoną, gdyż taka zawiera wiele innych wartościowych składników mineralnych, takich jak jod, magnez, selen i cynk.

Czy wiesz, że…
Od dawno znano właściwości konserwujące soli kuchennej. Już Krzysztof Kolumb, który przybił do wybrzeży Ameryki, wiózł na pokładzie zapasy solonego mięsa.

Czym są witaminy i składniki mineralne

Nazwą witaminy obejmujemy wiele związków chemicznych o różnej budowie. Odgrywają one ogromną role dla zdrowia człowieka, są potrzebne  dla sprawnego przebiegu wielu przemian metabolicznych. W zasadzie związki te nie są syntetyzowane przez ustrój i muszą być dostarczone z pożywieniem. Brak lub względny deficyt witamin w pożywieniu jest przyczyną charakterystycznych stanów niedoborowych i chorób (awitaminoz). Witaminy zwykle dzielimy na dwie duże grupy rozpuszczalne w tłuszczach – A, D, E, K oraz rozpuszczalne w wodzie – C i grupa witamin B.

Są to metale oraz inne składniki nieorganiczne, które działają podobnie jak witaminy, wspierając procesy zachodzące w organizmie i dostarczając budulca dla zębów i kości. Zazwyczaj klasyfikujemy je na makroelementy i mikroelementy. Do makroelementów zaliczamy: wapń, fosfor, magnez, potas, sód, chlor i siarkę, do mikroelementów należą: żelazo, miedź, jod, cynk, mangan, molibden, selen, kobalt, fluor, chrom, cyna, wanad i krzem. Lista niezbędnych składników mineralnych wciąż jeszcze się rozszerza w miarę postępu badań naukowych. Nasz ustrój nie wytwarza potrzebnych nam składników odżywczych i musi je otrzymywać z pożywieniem lub w postaci suplementów.

Rośliny lecznicze mają nie tylko wartość odżywczą, ale także cały szereg właściwości terapeutycznych. Są stosowane do zwalczania infekcji i chorób oraz w celu zmniejszania szkód wyrządzonych przez wolne rodniki. Wpływają też korzystnie na funkcjonowanie różnych układów naszego organizmu, w tym układu odpornościowego, nerwowego, mózgu, krwiobiegu, układu oddechowego, płciowego, hormonów oraz układu moczowego i trawiennego.