Czosnek pospolity

Czosnek pospolity – (Allium sativum l.), albo też czosnek właściwy jest znany i uprawiany od tysięcy lat. Już w Starożytności sądzono, że podnosi ducha oraz zwiększa męstwo. Natomiast Słowianie twierdzili, że może chronić przed ukąszeniem żmij. Do celów leczniczych wykorzystuje się jego świeże cebulki, natomiast główki czosnku zbiera się we wrześniu, październiku kiedy obumrą liście.

W czosnku zawarte są olejki eteryczne, a w nich związki siarki: alliina i skordynina A i B. Poprzez rozpad enzymatyczny alliiny do allicyny, jaki następuje po przekrojeniu lub rozgnieceniu czosnku, otrzymujemy intensywny i charakterystyczny zapach czosnku. Poza tym w czosnku zawarte są: flawonoidy, flawony, prostaglandyny i witaminy z grupy B, witaminy B i PP, związki śluzowe, cukry, pektyny i sole mineralne, a między nimi związki selenu, wapnia, fosforu, żelaza i magnezu oraz małe ilości uranu. W liściach czosnku obecna jest prowitamina A oraz witaminy B15, PP i C.

Właściwości czosnku pospolitego:

  • ma silne działanie bakteriobójcze, niszczy grzyby i pierwotniaki
  • niszczy drobnoustroje w przewodzie pokarmowym oraz oddechowym
  • zaleca się go w przewlekłych biegunkach bakteryjnych, zapaleniach gardła, krtani oraz oskrzeli
  • obniża ciśnienie tętnicze
  • zmniejsza napięcie mięśni gładkich
  • działa przeciwmiażdżycowo, zapobiega odkładaniu się w ścianach naczyń złogów cholesterolu
  • poprawia przemianę tłuszczów w organizmie
  • poprawia trawienie

Czosnek skutecznie niszczy pasożyty przewodu pokarmowego, może być używany do walki z owsikami u dzieci. Oczyszcza drogi moczowe i niszczy bakterie oporne na antybiotyki. Związki zawarte w czosnku pomagają zasypiać. Używany na zewnątrz może pomóc w zagojeniu się ran, ropni i czyraków. Dla złagodzenia nieprzyjemnego zapachu czosnku zaleca się używać łyżeczkę kminku, czarnuszki, natki pietruszki, liści selera albo estragonu.

Echinacea

Ziele echinacea zostało w wielu kręgach okrzyczane jako „cudowny lek” lat dziewięćdziesiątych. Badania wykazują, że wspomaga ono układ odpornościowy, zapobiegając infekcjom i skraca czas trwania choroby. Echinacea jest zielem o wszechstronnym działaniu, które można przyjmować wewnętrznie i stosować zewnętrznie dla zwalczania infekcji bakteryjnych i wirusowych oraz może być stosowane wewnętrznie dla obniżenia gorączki i złagodzenia reakcji alergicznych. Echinacea jest jednym z najpopularniejszych preparatów wspomagających układ odpornościowy, a badania wykazują, że bardzo skutecznie pomaga w powrocie do zdrowia po grypie, grzybicy czy też przeziębieniach.

Właściwości echinacei:

  • ma działanie antyseptyczne
  • aktywizuje białe ciałka krwi
  • posiada właściwości antywirusowe
  • wzmacnia odporności na infekcję
  • pobudza układ odpornościowy

Echinaceę można zażywać liofilizowaną lub w innej formie.

Imbir lekarski

Imbir lekarski – (Zingiber officinale Rosc.), to tropikalna roślina z rodziny imbirowatych. Jest jedną z najstarszych roślin używanych jako przyprawa. Trudno ją spotkać rosnąco dziko, ale jest uprawiana w tropikalnych krajach Azji oraz Australii. Kłącze imbiru jest poziome, podzielone na bulwiaste człony. Po upływie 6 – 10 miesięcy przeprowadza się zbiory na plantacjach. W starożytności uważano imbir za środek zabezpieczający przed dżumą.

Imbir przeznaczone do handlu stanowi kawałki kłącza o zawartości od 2 do 3,5% olejku eterycznego. Substancje eteryczne, które nadają imbirowi charakterystyczny smak nazywa się oleożywice. Imbir wykorzystuje się jako przyprawę w piekarnictwie, cukiernictwie, do sosów korzennych, piwa oraz różnych likierów. Natomiast w perfumeriach jest zapachem o wschodnim typie. Jest wykorzystywany w celu uchronienia świeżych owców i różnych produktów spożywczych przed zepsuciem.

Właściwości imbiru:

  • stosowany przy zaburzeniach trawiennych: mdłości i wymioty
  • jest wykorzystywany przy braku apetytu, wzdęciach
  • doskonały środek wspomagający przewlekłe zapalenia jelit
  • pomaga przy obrzękach, gośćcu oraz anginie

W medycynie ludowej krajów Azji wschodniej rozdrobnione kłącze stosuje się przy bólach głowy i astmie. Są również inne gatunki imbiru wykorzystywane w celach zdrowotnych.

Jukka

Jukka – (Yucca L.), juka albo krępla, chociaż rzadko stosuje się tą nazwę. Jest rośliną agawowatą i na szeroką skalę uprawianą w Stanach Zjednoczonych. Indianie Ameryki Północnej nazywają jukkę „drzewem życia”, gdyż zawiera ona wiele cennych właściwości leczniczych. Wyciągi z jukki zawierają przede wszystkim saponiny, chlorofil, liczne enzymy, antyoksydanty likwidujące wolne rodniki oraz wiele innych substancji czynnych.

 

Właściwości jukki:

  • znalazła zastosowanie w leczeniu takich dolegliwości jak: zapalenie okrężnicy, zespół nieszczelnego jelita, miastenia, zapalenie ścięgna, zapalenie kości i stawów
  • polepsza trawienie
  • wzmacnia układ odpornościowy

Uważa się także, że jukka jest naturalnym lekarstwem zwalczającym złą przemianę materii. Kuracja jukką, która trwa kilka tygodni, pomoże obniżyć poziom cholesterolu we krwi, oczyści organizm z toksyn nagromadzonych w całym organizmie. Kuracja tą rośliną odmładza organizm, poprawia równowagę psychofizyczną, zwiększa odporność organizmu oraz łagodzi skutki stresów.

Koci pazur

Koci pazur – (vilcacora, uncaria), to pnącze, rozpowszechnione w Azji, Afryce oraz w Ameryce Południowej, lokalne plemiona stosują je od 2000 lat. Jest nazywana kocim pazurem z uwagi na charakterystyczne kolce, rośnie na wysokości 600 – 2000 metrów nad poziomem morza. Wiedza Indian z Peru zainspirowała współczesną farmację do badań nad jej ekstraktami z kory. Jej cenne składniki są nadal odkrywane przez naukowców. Tradycyjnie z kory przyrządzany jest wywar lub napar, w celach leczniczych używa się też korzeni, a często również liści.

Właściwości kociego pazura:

  • kora z tej rośliny zwiększa odporność organizmu, łagodzi stany poddenerwowania i astmę
  • wspomaga leczenie nowotworów
  • zmniejsza ryzyko ataku serca i zatoru mózgu
  • zmniejsza bóle stawów
  • działa antyoksydacyjnie, likwiduje wolne rodniki
  • ma właściwości przeciwzapalne poprzez związki polifenolowe
  • ma działanie antymutagenne

Aborygeni uważają Vilcacorę za panaceum na wszelkie choroby. Włączenie tej cennej rośliny do współczesnej praktyki lekarskiej stało się zasługą polskiego misjonarza D. Edmunda Szeligi i austriackiego naturalisty Klausa Kiplinga, który wyekstrahował z Uncarii kilka alkaloidów roślinnych, mających aktywność biologiczną.

Lucerna siewna

Lucerna siewna – (Medicago sativo L.), jest to roślina z rodziny bobowatych. Jej rodzimym obszarem występowania jest Afryka Północna, Azja i cała Europa, ale rozpowszechniła się także na innych obszarach świata. Była stosowana już od starożytności. Poprzez wysoką zawartość białka jest jedną z podstawowych roślin pastewnych. Od niedawna jest produktem spożywczym, ponieważ jej nasiona idealnie pasują do sałatek oraz kanapek. Z pól lucerny pozyskuje się doskonałej jakości miód.

 

Właściwości lucerny siewnej:

  • pomaga w leczeniu wzdęć i wrzodów
  • wzmacnia działanie bakterii Acidophilus
  • naturalny środek przeczyszczający, moczopędny i obniżający gorączkę
  • zapobiega powstawaniu wola (powiększona tarczyca)
  • wspomaga wchłanianie i przyswajanie węglowodanów, białka, wapnia, żelaza i innych pierwiastków śladowych
  • wzmacnia system immunologiczny
  • spowalnia proces starzenia się
  • zapewnia lepszy sen
  • zmniejsza bóle reumatyczne
  • wspomaga leczenie ostrego i przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego lub prostaty

Jej liście, mają w swoim składzie wysoką zawartość beta karotenu, witamin B, C, D, E i K oraz soli mineralnych: potasu, żelaza, wapnia i fosforu. Te dwa ostatnie składniki są bardzo pożyteczne dla kości i zębów rozwijającego się organizmu.

Miłorząb japoński

Miłorząb japoński – miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), znany także jako miłorząb, mimo swojej nazwy to gatunek wywodzącym się z Chin. To jedyny przedstawiciel rodziny miłorzębowatych, noszący tytuł „żywej skamieliny”, poprzez występowanie niezmienionej formie od ponad 150 mln lat. Tradycyjna medycyna chińska wykorzystuje jego terapeutyczne właściwości od ponad 5 000 lat, do Europy, a w tym także do Polski, gatunek ten sprowadzono z Japonii (stąd nazwa) dopiero w XVIII wieku.

 

Właściwości Ginkgo biloba:

  • przerywają reakcje łańcuchowe zapoczątkowane przez wolne rodniki
  • jego związki chronią system nerwowy
  • chroni osłonki mielinowe i włókna nerwowe
  • reguluje wydzielanie niektórych hormonów
  • doskonały surowiec do pielęgnacji skóry wrażliwej
  • usprawnienie krążenia
  • wywiera pozytywny wpływ na procesy zapamiętywania, koncentracji uwagi oraz uczenia się

Ginkgo biloba jest nazywany często eliksirem młodości dlatego, że pozwala dłużej zachować sprawność fizyczna i umysłową a przede wszystkim przy obciążeniach organizmu. Jego czynne związki chronią system nerwowy i zatrzymują procesy starzenia się organizmu. Wyciągi z liści miłorzębu mają zastosowanie w objawach demencji starczej, zawrotach głowy czy nawet szumu w uszach, wykorzystuje się je również w terapii wczesnego stadium choroby Alzheimera.

Mangostan

Mangostan właściwy – (Garcinia mangostana) nazywany również: garcynia, smaczelina, żółtopla, żółciecz. Jest wiecznie zielonym drzewem z rodziny kluzjowatych, mający wysokość nawet do 25 metrów wysokości. Jego liście są podłużne i lśnią w oliwkowych kolorach, natomiast kwiaty wyrastają na szczytach pędów. Owoce to okrągłe, ciemnofioletowe jagody o średnicy od 4 do 7 cm. Pokryte są suchą, grubą, ciemnofioletową skórką. Ich miąższ zawiera 6-8 nasion, jest biały, soczysty, a w smaku przypomina morelę, pomarańczę albo ananasa. Owoce mangostanu są wyjątkowo smaczne, ale trudno je przechowywać lub transportować ponieważ w świeżym stanie mogą być przechowywane zaledwie kilka dni. Głównymi składnikami w mangostanie są: ksantony, polifenole, katechiny, polisacharydy, sole mineralne: potasu, wapnia, fosforu, żelaza oraz witaminy B1, B2, B6 i C, około 16% to cukry (głównie fruktoza i glukoza).

Właściwości mangostanu:

  • stymuluje aktywność enzymów, co ma korzystny wpływ na przemianę materii
  • utrzymuje w zdrowiu białka soczewki i poprawia ostrość widzenia
  • wspomaga leczenie chorób nowotworowych
  • silnie wzmacnia system obronny
  • pomaga w alergii

Mangostan właściwy jest rośliną uprawną, lecz trudno go rozmnożyć. Jego plantacje mieszczą się przede wszystkim w Azji. Z tłuszczu wytłaczanego z nasion mangostanu produkuje się mydło, drewno znajduje zastosowanie w rzeźbiarstwie, a kora używana jest jako garbnik.

Noni

Noni – Morinda citrifolia. Znano ją już w starożytności blisko 6 tys. lat temu Szacuje się, iż pierwotnie rosła w południowo – wschodniej Azji, a na wyspy Polinezji zawędrowała wraz z migrującymi ludami. Nigdzie nie jest systematycznie uprawiana. Jest wiecznie zielonym krzewem, który osiąga wysokość od 3 do 7 metrów. Posiada duże ciemnozielone liście oraz sztywne gałęzie. Kwitnie na biało, a owoce są o długości 4 – 12 cm. Miąższ dojrzałego owocu zaleca się nakładać na rany i oparzenia np. słoneczne. Wyciągi z pestek owocu noni mają silne działanie regeneracyjne i wspomagają układ odpornościowy organizmu, i przez to są wykorzystywane jako składniki naturalnych antybiotyków – probiotyki. Gęsty sok z noni wzbogacony o zmielone ziarenka pestek pracuje o wiele lepiej niż inne soki. Suszone owoce skutecznie podnoszą aktywność mięśniową a ich korzenie mają działanie uspokajające oraz znieczulające.

Właściwości Noni:

  • wzmacnia system odpornościowy w organizmie
  • łagodzi ból
  • pomaga w dolegliwościach skórnych
  • ma właściwości antybakteryjne
  • chroni przed problemami z trawieniem i przed chorobami serca
  • odbudowuje zniszczone komórki
  • uspokaja nerwy
  • reguluje menstruację
  • przywraca gładkość skórze

Polinezyjscy Kahunowie uważali, że siły, które mieszkają w Noni mają tak korzystne działanie, że mogą wpływać na różne dolegliwości związane ze zdrowiem człowieka. Do leczenia wykorzystywana była każda część tej rośliny: nasiona, kwiaty, liście, kora, drewno, korzenie i owoce.

Nopal

Nopal – opuncja (Opuntia streptacanta), jest gatunkiem pustynnego kaktusa, cechująca się bogatym składem witamin, składników mineralnych oraz błonnika. Występuje w krajach Ameryki Łacińskiej, w Stanach Zjednoczonych, a także w strefach tropikalnej różnych regionów świata. Jego wygląd charakteryzują spłaszczone jajowato-eliptyczne łodygi, pokryte żółtawymi kolcami. Owoce opuncji mają postać kolczastych, gruszkowatych jagód.

 

Właściwości Nopalu:

  • jest antyutleniaczem
  • pomaga utrzymać prawidłowy poziom cukru we krwi
  • pomaga utrzymać właściwą masę ciała
  • reguluje metabolizm
  • stosowany podczas oczyszczania końcowego odcinka jelita grubego
  • reguluje funkcje wątroby
  • doskonale uzupełnia dietę wegetariańską

Już wiele setek lat temu Aztekowie stosowali tę roślinę jako środek wzmacniający serce oraz na objawy zapalenia płuc ze względu na jego właściwości. Meksykańscy Indianie wierzyli również, że nopal oczyszcza organizm z toksycznych związków, wzmacniając go zarazem. Nopal może stanowić doskonałe uzupełnienie kuracji oczyszczających oraz odchudzających.