Krwawnik pospolity (Achillea)

Ta niepozorna roślina o białych kwiatach potrafi wspomóc w walce z licznymi dolegliwościami. Krwawnik pospolity to roślina, którą można znaleźć na terenie całego kraju. Zwykle rośnie na łąkach, pastwiskach i poboczach dróg. Kwitnie na różowo lub biało. Łacińska nazwa rośliny (Achillea) nie bez przyczyny przywodzi na myśl mitologicznego herosa. Według dawnych podań, Achilles miał nosić przy sobie ziele krwawnika, żeby leczyć rany i obrażenia otrzymane podczas licznych starć bitewnych. Krwawnik to cenny surowiec leczniczy. W fitoterapii stosuje się przede wszystkim kwiaty i ziele.

 

Właściwości krwawnika:

  • przeciwzapalny
  • rozkurczowy
  • przyspiesza trawienie
  • reguluje zaburzenia żołądkowo-jelitowe
  • łagodzi bóle menstruacyjne
  • stosuje się go również zewnętrznie, przykładając do miejsc zmienionych chorobowo lub ran

Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że ziele krwawnika można także wykorzystać w kuchni. Młode liście rośliny mogą z powodzeniem służyć za przyprawę. Mają one charakterystyczny gorzko – słony smak z wyczuwalną korzenną nutą. Można je dodawać do kanapek i sałatek, ale też doprawiać sosy oraz zupy.

Po dobroczynne właściwości krwawnika sięga również kosmetologia. Wyciągi z tej rośliny mają właściwości łagodzące i regenerujące, dlatego bardzo często dodaje się je do maseczek, kremów i wszelakiego rodzaju płynów do twarzy. Krwawnik pospolity pojawia się często w składzie szamponów, past do zębów, a nawet kąpieli relaksacyjnych. Olejki eteryczne z krwawnika można stosować do masażu bolących stawów.

Krwawnik pomaga w łagodzeniu zapalenia pęcherza, pęcherza neurotycznego z częstym oddawaniem moczu bez pełnego opróżnienia pęcherza, kamieni oraz piasku nerkowego. Krwawnik pomaga w leczeniu bólów stawów i oczyszcza skórę. Zioło to zawiera sterole, które działają podobnie jak hormony, co pomaga w regulowaniu cyklu miesiączkowego. Krwawnik pospolity jest również wspaniałym środkiem odżywczym dla skołatanego systemu nerwowego.

[Przepis na zdrowie nr2/2011]

Tymianek pospolity i macierzanka

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2012/01/tymianekthymus.jpg” width=”460″ height=”170″ linkstyle=”pp”]

Tymianek i podobnie jak on (chociaż słabiej) działająca macierzanka, znane były lekarzom dawnej Grecji, którzy stosowali go przeciw konwulsjom, stanom zapalnym jelit i wątroby, nieregularnemu miesiączkowaniu. Posiada właściwości pobudzające i tonizujące, dlatego polecany jest w nerwicach depresyjnych, apatii, osłabieniu krążenia, przejawiającym się zawrotom głowy, migrenami, szumu w uszach. Słowo „tymianek” pochodzi od greckiego thymon, co oznacza „odważny”. Podobno jest lekiem na nieśmiałość.

Właściwości tymianku:

  • ma działanie bakterio i grzybobójcze oraz wykrztuśne
  • poprawia apetyt
  • używa się go do płukania ust, w przypadku kokluszu i zapalenia oskrzeli
  • stosowany jest do produkcji syropów, ekstraktów, wywarów i herbatek leczniczych
  • przyspiesza trawienie
  • wzmacnia i uspokaja
  • zaleca się go przy przeziębieniach, kaszlu
  • na pewno pomoże, jeśli cierpimy na nadmierne przetłuszczanie i wypadanie włosów
  • działa przeciwłupieżowo

Patrząc na wszystkie zalety, jakimi charakteryzuje się tymianek, nie można się dziwić, że jest on jedną z najbardziej cenionych roślin, która posiada bardzo szerokie i różnorodne zastosowanie. Tymianek to zioło prawdziwie przyjazne naszemu żołądkowi, dlatego tak wskazane jest używanie ich w kuchni do mięs, ryb, sosów i zup. Swoim zapachem zarówno tymianek i macierzanka, niszczą bakterie w powietrzu. Dzięki zawartemu w nim tymolowi niszczą zarazki w organizmie. Kąpiele z dodatkiem tych dwóch ziół doskonale pomagają w leczeniu krzywicy, dezynfekują skórę. Okłady, kompresy przynoszą ulgę w stłuczeniach, skręceniach. Obmywanie i kąpiel miejscowa zmniejsza bóle piersi u kobiet.
[„Sekrety roślin” Irena Burchacka]

Lipa – kwiat lipy

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2012/01/lipa.jpg” width=”460″ height=”170″ linkstyle=”pp”]

Walory tego pożytecznego drzewa docenił już poeta Jan Kochanowski, poświęcając mu jedną ze swoich fraszek. W Polsce występują dwa gatunki lipy dziko rosnącej: szerokolistna i wąskolistna. Pierwsze ze wspomnianych gatunków rośnie głównie na terenach górskich (Podkapracie) i osiąga nawet do 40 metrów wysokości. Natomiast lipa wąskolistna dominuje na obszarach nizinnych i jest znacznie niższa od swojej górskiej odpowiedniczki. Oba gatunki wykorzystywane są w ziołolecznictwie.

Cennym składnikiem zielarskich receptur są kwiaty lipy – z wyglądu niepozorne, wydzielają przyjemny i intensywny miodowy aromat. Zawierają one flawonoidy, śluzy, fitosterole, terpen, garbniki, pektyny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, sole mineralne a także witaminy C i PP. Napar z teg surowca stosuje się w zwalczaniu różnych uciążliwych dolegliwości.

Właściwości lipy:

  • przeciwgorączkowe
  • używana przy nieżycie dróg oddechowych
  • stosowana przy zapaleniu oskrzeli i dychawicy oskrzelowej
  • łagodzi migreny i wymioty na tle nerwowym
  • zmniejsza pobudzenie nerwowe
  • pomaga przy schorzeniach nerek i pęcherza
  • zmniejsza kolkę i biegunkę
  • używa się również przy miażdżycy, cukrzycy i reumatyzmie

Lipę można używać również zewnętrznie. Odwar z kwiatów sprawdza się jako płukanka na ból gardła. Natomiast lipowe kąpiele skutecznie łagodzą nerwobóle.

Do suszenia wykorzystuje się kwiatostan lipy razem z podsadką. Aby zachować dobroczynne działanie lipy, należy zbierać, jedynie rozwinięte i zdrowe kwiaty, a potem suszyć w 40⁰C. Dobrze zasuszone kwiaty zachowują swój wspaniały aromat. Lipa jest drzewem, które lubi wchłaniać różne substancje, dlatego zbierając dobrze jest pamiętać by zbierać kwiaty z tych drzew znajdujących się dalej od dróg i dalej od silnie nawożonych upraw.
[Przepis na zdrowie nr2/2011]

Złocień Maruna

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2012/01/złocień_maruna.jpg” width=”460″ height=”200″ linkstyle=”pp”]

Wszyscy cierpiący na migrenę wiedzą, że najpopularniejszym, łagodnym środkiem na dokuczliwe bóle głowy jest aspiryna. Natura jednak dysponuje jednak inną, naturalną substancją, która potrafi powstrzymywać ataki migreny. Ci, którzy ją stosują nazywają ten środek „cudowną aspiryną”. Substancja ta jest zawarta w liściach rośliny o nazwie złocień maruna. Jest bezsprzecznie skuteczna, co potwierdzają tysiące osób, cierpiących na bóle głowy o podłożu migrenowym.

Wykorzystywany w celach leczniczych złocień maruna to rozpowszechniona roślina zielna z rodziny astrowatych. Już starożytni Grecy stosowali ją, podobnie jak my aspirynę, w leczeniu takich dolegliwości jak bóle głowy, gorączka i reumatyczne stany zapalne. W XVII wieku brytyjscy lekarze twierdzili, że jest „bardzo skuteczna na wszystkie bóle w głowie”. Jednak złocień maruna popadł w niełaskę na wieki, i to z jednego powodu – jest mało skuteczny w obniżaniu gorączki. Wrócił do łask dopiero w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy brytyjscy badacze odkryli, że jest skutecznym środkiem przeciw migrenie.

Właściwości złocienia maruna:

  • skutecznie łagodzi ból migrenowy i objawy towarzyszące
  • wyciąg ze świeżego złocienia blokuje zwężenie naczyń
  • roślina leczy migrenę, artretyzm, reumatyzm oraz alergie

W złocieniu czynnikiem hamującym migrenę jest najprawdopodobniej parthenolida. Wielu specjalistów utrzymuje, że złocień zawdzięcza swą skuteczność stosunkowo dużej koncentracji tej substancji. Dowiedziono, że parthenolida powstrzymuje wytwarzanie serotoniny. Nadmiar serotoniny, hormonu działającego w komórkach i naczyniach krwionośnych mózg, wyzwala taki migreny, prawdopodobnie przez wywoływanie skurczu naczyń.

Złocień maruna, jak wykazują badania, ma także działanie przeciwzapalne, co także może mieć związek  z jego skutecznością w zwalczaniu migreny. Złocie działa także przeciwzakrzepowo, antybakteryjnie i antyalergicznie – powstrzymuje uwalnianie histaminy z tzw. komórek tucznych.

Kto nie powinien stosować złocienia maruny?

Kobiety ciężarne, ponieważ może on wywołać skurcze macicy, kobiety karmiące piersią oraz dzieci poniżej drugiego roku życia. Należy zachować ostrożność jeśli stosuje się leki przeciwzakrzepowe, ponieważ złocień ma właściwości rozrzedzania krwi i w rzadkich przypadkach może przyczynić się do wywołania krwotoku.

„Cudowne kuracje” Jean Carper

Szałwia (salvia pratensis)

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2012/01/Salvia-pratensis-flowers.jpg” width=”460″ height=”170″ linkstyle=”pp”]

Już sama nazwa stanowi cały program działania: szałwia (salvia pratensis) pochodzi od łacińskiego salvare – leczyć, ratować. Grecki lekarz Dioskorydes zalecał szałwię w dolegliwościach tak rozwiniętych, jak krwotoki, skaleczenia, gorączka, kamica nerkowa i nieregularne miesiączkowanie. Grecy i Rzymianie stosowali ją jako lekarstwo na ukąszenia węża, problemy ze wzrokiem, utratę pamięci. W średniowieczu stosowano ją jako lek na przeziębienia, gorączkę, padaczkę, choroby wątroby i zaparcia. Uważano ją również za afrodyzjak. Arabscy uczeni twierdzili, iż spożywanie szałwii przedłuża życie. W starożytnym Rzymie zbiorom szałwii jako rośliny magicznej towarzyszyły określone zwyczaje. Zaś za czasów Karola Wielkiego były zalecenia, by siać ją w ogrodzie jako pierwszą i najważniejszą roślinę leczniczą.

Właściwości szałwii:

  • poprawia pracę układu trawiennego,
  • obniża poziom cukru we krwi,
  • napary z szałwii łagodzą zapalenia gardła i skóry,
  • działa kojąco na depresję
  • napar z szałwii stosuje się przy nadmiernym poceniu nocnym,
  • dzięki bakteriobójczym właściwościom stosuje się ją
  • do płukania jamy ustnej, gardła, przy ropnym zapaleniu dziąseł, pleśniawce i przy anginie
  • pomaga goić rany
  • herbatka z liści łagodzi biegunkę

Do celów leczniczych stosuje się liście i kwiaty szałwii. Używana wewnętrznie pobudza krążenie krwi, świetnie koi system nerwowy. Można ją śmiało zalecać osobom przemęczonym pracą umysłową, cierpiącym na niedokrwistość, rekonwalescentom, „nerwusom” i walczącymi z nastrojami przygnębienia, depresją. Jest świetna w przypadku torsji i biegunek. Jej właściwości ściągające sprawiają, że stosuje się ją przy krwotokach, krwawieniach, zbyt obfitych miesiączkach i upławach, a także przeciw kaszlowi. Ułatwia też wydzielanie moczu, łagodzi stany reumatyczne, obniża gorączkę.

Przynosi świetne wyniki w kompresach, kąpielach, obmywaniach przeciw wrzodom, czyrakom, trudno gojącym się ranom, odmrożeniom, skręceniom i zwichnięciom. Ponadto szałwia ceniona jest w kosmetyce: ujędrnia cerę, hamuje wypadanie włosów, dezynfekuje skórę głowy. Używa się ją również w kuchni do mięs, sosów i zup.

[„Sekrety roślin” Irena Burchacka]

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum)

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2011/12/dziurawiec.jpg” width=”460″ height=”150″ linkstyle=”none”]

[dropcap]J[/dropcap]eśli cierpisz na łagodną lub średnio nasiloną depresję, zanim sięgniesz po ciężką artylerię silnych leków antydepresyjnych, których stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań ubocznych i dużymi kosztami, weź pod uwagę środek, którego używa się powszechnie i z dobrym skutkiem w Europie – wyciąg z dziurawca.

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), to bardzo rozpowszechniona dziko rosnąca roślina zielna lub krzewinka o jaskrawych żółtych kwiatach, zebranych w wiechy lub baldachogrona. Potarta roślina wydziela czerwony barwnik zawierający substancję aktywną farmakologicznie – hiperycynę. Ludowa nazwa dziurawca – świętojańskie ziele – wywodzi się z legend chrześcijańskich; mówi się, że czerwone plamki na roślinie symbolizują krew wypływającą z rany św. Jana. Dziurawiec kwitnie ok. 24 czerwca, uznawanego tradycyjnie za dzień narodzin Jana Chrzciciela. „Ziele” w języku staro angielskim oznacza „roślinę”.

 

Właściwości dziurawca:

  • działa na wiele ośrodków mózgowych
  • przeciwdziała depresji
  • posiada właściwości moczopędne
  • może być używane na bolesne, obfite i nieregularne miesiączki, jak również jest pomocne w czasie napięcia przedmiesiączkowego
  • redukuje zatrzymywanie się płynów
  • przyspiesza eliminację toksyn w moczu
  • pomaga w oczyszczaniu klatki piersiowej z flegmy
  • posiada właściwości przeciwbakteryjne oraz przeciwwirusowe

Chociaż u części osób oznaki poprawy pojawiają się dość szybko, bo po dwóch tygodniach, to zazwyczaj dzieje się tak po upływie dwóch tygodni. Pewne badania dowodzą, że dzięki stosowaniu ponad połowa korzystnych zmian następuje pomiędzy czwartym a ósmym tygodniem kuracji.

Dziurawiec nie musi działać na wszystkich, u niektórych jego skuteczność może okazać się mniejsza niż konwencjonalnych leków antydepresyjnych. Niektórzy specjaliści zalecają przed wystawieniem się na działanie promieni słonecznych te osoby, które stosują hiperycynę, ponieważ grozi to fotoalergicznym odczynem skóry.

„Cudowne kuracje” Jean Carper

Kozłek lekarski, czyli waleriana (Valeriana officinalis)

[frame src=”http://www.i-witaminy.eu/wp-content/uploads/2011/12/waleriana2_d.jpg” width=”460″ height=”170″ linkstyle=”pp”]

Czy chciałbyś móc dobrze spać bez środków nasennych, dających poranną ociężałość? Lub może leczyć swoje lęki bez uciekania się do pomocy niebezpiecznych, bardzo silnych leków uspokajających? A może chcesz odprężyć mięśnie, i to bez narażania na skutki uboczne związane ze stosowaniem Valium. Waleriana, łagodne zioło uspokajające, może przynieść rozwiązanie wszystkich tych problemów.

W wielu krajach waleriana (Valeriana officinalis) jest powszechnie stosowana, uznano ją oficjalnie za środek alternatywny wobec farmakologicznych leków uspokajających, silnych i niebezpiecznych. Niektórzy nazywają walerianę „valium bogów”. Istotniej mnóstwo dowodów na to, że waleriana działa uspokajająco, potrafi uspokoić wzburzony umysł, zmniejszyć lęk, sprowadzić sen, zmniejszyć stres i nawet rozluźnić mięśnie.

Właściwości waleriany:

  • ma silne działanie uspokajające
  • podnosi koncentrację i sprawność umysłową
  • działa kojąco, bo zmniejsza napięcie nerwowe
  • polecana jest w migrenie, w nerwicach czynnościowych
  • poprawia jakość snu
  • chroni komórki nerwowe przed zużyciem – przedwczesnym obumarciem
  • poprawia apetyt i usprawnia trawienie
  • powoduje rozszerzenie naczyń wieńcowych oraz wykazuje efekt antyarytmiczny

 

Korzeń kozłka lekarskiego, zwanego powszechnie walerianą, wysokiej rośliny, przypominającej paproć, od tysięcy lat był wykorzystywany jako łagodny środek uspokajający. Jest ona szeroko stosowana w Europie jako łagodny środek ułatwiający zasypianie i zmniejszający pobudzenie nerwowe.

Wciąż jest przedmiotem dyskusji, który składnik waleriany działa uspokajająco na centralny układ nerwowy. Wyodrębniono ich wiele, między innymi kwas izowalerianowy i walepotriaty, substancje obecne wyłącznie w walerianie. Kwas izowalerianowy jest podstawowym składnikiem preparatów produkowanych w Europie. Często dodawany jest do innych ziół uspokajających, takich jak melisa, passiflora i rumianek. Lekarze medycyny naturalnej stwierdzili, że waleriana zawiera ponad 120 aktywnych chemicznie substancji.

Możesz stosować walerianę jako środek, który pozwoli Ci się odprężyć, lepiej spać lub uspokoić cię w momentach umiarkowanego stresu – nawet gdy masz wygłosić przemówienie lub wsiąść do samolotu, a boisz się latać, albo gdy chcesz rozluźnić napięte mięśnie. Możesz przyjmować je zarówno w ciągu dnia, jak i na noc, przed snem. Waleriana może także złagodzić objawy odstawienia leków uspokajających.

Źródło: „Cudowne kuracje” Jean Carper

Ostropest plamisty (Silybum marianum)

Ostropest plamisty wart jest uwagi jako środek, który pomoże uniknąć katastrofy, jaka może spotkać naszą wątrobę w wyniku zagrożeń związanych ze specyfiką współczesnego życia. Zioło to może dać nadzieję na cudowne ozdrowienie.

Ostropest plamisty rośnie dziko. Roślinę wieńczą rurkowate, purpurowe, kłujące kwiaty, jej nasiona mają silne właściwości farmakologiczne, korzystnie wpływające na wątrobę. Tradycja stosowania ostropestu jako leku na wątrobę jest bardzo stara. W pierwszym wieku naszej ery zalecał go rzymski pisarz Pliniusz w swojej Historii naturalnej. Zalecali go również lekarze od czasów średniowiecza po wiek XIX. Wypadł z łask dopiero w XX wieku i stan ten trwałby do dziś, gdyby nie przełomowe badania w Niemczech, które umożliwiły triumfalny powrót ostropestu.

Właściwości ostropestu plamistego:

  •  jest to silny przeciwutleniaczem
  • podaje się go jako środek leczniczy przy marskości wątroby stłuszczeniu wątroby, nieżytach dróg żółciowych, kamicy żółciowej, po żółtaczce (ogólnie w chorobach wątroby, w trakcie leczenia nowotworów
  • ma działanie przeciwzapalne
  • stymuluje regeneracje i wytwarzanie nowych komórek wątroby, a przede wszystkim ją odtruwa
  • działa także ochronnie na wątrobę i chroni ją przed licznymi truciznami: m.in. alkohol, dwusiarczek węgla, pestycydy
  • bardzo dobrze udrażnia drogi żółciowe, a nawet pomaga w usunięciu z nich kamieni

Istnieją wiarygodne dowody na to, że ostropest plamisty przyspiesza proces powrotu do zdrowia w przypadku zapalenia wątroby wywołanego wirusem lub alkoholem. Zgodnie z wynikami niemieckich badań ostropest pomaga leczyć wirusowe zapalenie wątroby typu B. Może być również skuteczny w leczeniu zapalenia wątroby typu C, właśnie są prowadzone badania mające potwierdzić prawdziwość tej tezy. Wydaje się, że ostropest plamisty nie jest w stanie wrócić zmiany w zaawansowanej marskości wątroby, kiedy objawy choroby są ju,z bardzo wyraźne. Chorzy na marskość wątroby, stosując ostropest plamisty, mają szanse przedłużyć swoje życie. Co do tego wszyscy badacze są zgodni.

W ostropeście substancje czynne to mieszanina przeciwutleniaczy – flawonolignanów o nazwie sylimaryna. Liczne badania potwierdzają, że ten jedyny w swoim rodzaju kompleks przeciwutleniaczy chroni zdrowe komórki wątroby przed zniszczeniem, jak również przyczynia się do regeneracji komórek uszkodzonych.

Źródło: „Cudowne kuracje” Jean Carper

Aloes zwyczajny

Aloes zwyczajny – (aloe vera łac.), występuje dziko w Afryce, a uprawia się go jest na plantacjach w Teksasie i Meksyku. W naszych domach gości jako roślina doniczkowa. Najczęściej używaną częścią rośliny jest jasny, gęsty żel i sok z liści. Aloes jest bardzo dobrze znanym środkiem do użytku zewnętrznego oraz jako środek pomocny w niewielkich oparzeniach, ranach, otarciach jak również przy łagodzeniu bólu i stanach zapalnych. Ponadto ma działanie przeczyszczające. Używa się go również do produkcji żelów, maści, balsamów i kremów.

Właściwości Aloesu wykorzystywane są przy:

  • osłabieniu organizmu
  • braku odporności
  • niedoborze witamin oraz minerałów
  • problemach metabolicznych
  • zaparciach i biegunkach
  • zapaleniach jelit i jamy ustnej

Aloes znany jest również jako środek likwidujące drobnoustroje oraz oczyszczający jelita. Od lat był stosowany w infekcjach skóry,  przy grzybicach, egzemach, czyrakach, drożdżycach, oparzeniach, odmrożeniach, trudno gojących się ranach. Zaleca się go również przy problemach z suchą skórą ponieważ cztery razy szybciej niż woda i inne środki wchłania się i utrzymuje przez długi czas nawilżenie.

Borówka czarna

Borówka czarna – (Vaccinium myrtillus l.), nazywana również czarną jagodą. To mała krzewinka rosnąca w naszych lasach. Jej owoce są jednymi z najstarszych leków na biegunkę. Już w Starożytności znali jej cudowną moc. Ma w sobie do 15% garbników, mieszaninę antocyjanów, do 7% kwasów organicznych, około 8% pektyn, 20-30% sacharozy, witaminy (C, B1, A) i karotenoidy.

Właściwości borówki czarnej:

  • działa przeciwbiegunkowo
  • naturalny antybiotyk hamujący rozwój mikroorganizmów
  • działa przeciwrobaczycowo
  • zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych
  • poprawia zdolność widzenia w nocy

Owoce jagody zbiera się gdy są w pełni dojrzałe a następnie suszy. Liście borówki posiadają cechy przeciwcukrzycowe i również bakteriobójcze, przeciwzapalne i moczopędne. Liście borówki również można zbierać jak jej owoce, leczy tylko w okresie jej kwitnienia w maju a następnie poddać suszeniu.